مراقبت از زخم و اسکار ها

دستگاه فشار سنج دستگاه ماساژور

مراقبت از زخم و اسکار ها

هر شخصی اسکارهایی در بدن خودش دارد، از زمان آسیب های بچگی، از جراحی ها و از تصادفاتی که داشته است. این قسمت غیرقابل اجتنابی از زندگی است، چرا که ما در یک حباب ایمنی زندگی نمی کنیم، ولی آنچه مردم نمی دانند این است که اسکار ها می توانند کمتر شوند و اغلب به نقطه غیر قابل دیدن برسند.

به طور کلی دو نوع اسکار وجود دارد

هایپرتروفی که در امتداد خط آسیب ایجاد می‌شود و کلویید که در اصل اسکاری است که به بافت‌های اطراف گسترش یافته و باعث ایجاد یک برجستگی یا تیغه بزرگ می شود.
اسکاربه علت افزایش بافت کلاژن ایجاد می‌شود. برخی از افراد بیشتر در معرض ایجاد اسکار هستند و علت آن مشخص نیست. افرادی که از نسل آمریکایی آفریقایی  هستند احتمال بیشتری برای ایجاد اسکار نسبت به قومیت های دیگر دارند. ولی حقیقت این است که هیچکس در مقابل کلوئید ایمن نیست. برخی از نواحی بدن احتمال بالاتری برای ایجاد اسکار دارند که شامل جلوی سینهؤ پشت، شانه ها و لاله گوش می شود که علت آن شاید مقدار بیشتر کلاژن در این نواحی باشد.
برای کاهش ایجاد اسکار رسیدگی مناسب به زخم ضروری است. هر زخمی، چه بزرگ و چه کوچک باشد، باید مرطوب نگاه داشته شود. به همین دلیل است که جعبه کمک های اولیه خانگی حاوی پمادهای آنتی بیوتیک هستند. چرا که پمادها باعث حفظ رطوبت زخم می شوند. یک مورد دیگر که در دسترس بودن آن مفید است، کیتو اسکار، بایواویل و ژل کیتوهیل که هم ارزان بوده، هم کاملاً در مرطوب نگه داشتن زخم موثر هستند، زخم را تمیز کنید، پماد را به کار ببرید، سپس با بانداژ  ببندید. این قضیه شامل آسیب ها و خارش های پوستی بچه‌ها نیز میشود.
به محض اینکه بخیه های زخم خارج شود، مراقبت از نظر اسکار باید شروع شود. افرادی که جراحی غیر اورژانسی دارند و یا کسانی که قرار است تحت عمل جراحی سزارین قرار بگیرند، باید پانسمان های سیلیکونی مانند شیت سیلیکونی سیکاکر و ورق سیلیکونی مپی فورم را از قبل خریداری کنند. این پانسمان ها دمای اطراف زخم را تغییر می‌دهند و باعث کاهش اکسیژن ناحیه زخم و بهبود آبرسانی زخم می شود. پانسمان های سیلیکونی معمولاً باید حداقل به مدت دو ماه استفاده شوند تا نتیجه مناسب داشته باشند. خیلی از پزشکان همچنین از قرص های استروئیدی یا تزریق هایی در ناحیه زخم برای کاهش تولید کلاژن استفاده می‌کنند. افرادی که میدانند در معرض ایجاد کلوئید در پوستشان هستند باید این مسئله را قبل از جراحی با پزشکشان در میان بگذارند تا درمان های مناسب از قبل پیش‌بینی شود.
زمانی که اسکار ایجاد شود هنوز درمان ممکن است. لیزر های غیر سوزاننده تاثیر خوبی برای بهبود ظاهر زخم دارند. درمان چند جلسه طول می‌کشد و این می‌تواند هزینه به نسبت بالایی داشته باشد. برخی از پزشکان از کرایو تراپی استفاده می کنند و با نیتروژن مایع محل زخم را منجمد می سازند، ولی از آنجایی که این قضیه روی رنگ پوست اثر میگذارد، برای کسانی که پوست تیره دارند توصیه نمی‌شود. برخی از اسکارها ممکن است نیاز به جراحی داشته باشند که در این جراحی اسکار خارج می‌شود. معمولاً نتیجه این جراحی اسکار کوچکتر و کمتر دیده شونده است.
پماد یا شیت های سیلیکونی رفع اسکار می‌تواند باعث کاهش اسکار بعد از جراحی شوند. از جراحتان قبل از انجام جراحی در مورد استفاده از این محصولات پرسش کنید. از سوی دیگر متاسفانه روغنهای ویتامین ای که خیلی از بیماران استفاده می‌کنند بدون فایده است. این کرم‌ها وضعیت را بدتر نمی کنند ولی شکل اسکار را بهتر هم نمیسازند. بنابراین پولتان را برای این جور کرم‌ها هدر ندهید. در نهایت درمان با اشعه ایکس (رادیوتراپی) باید به عنوان خط آخر درمان در نظر گرفته شود. چرا که در کنار موثر بودن آن، احتمال ایجاد سرطان پوست را نیز افزایش می دهد.

درمان زخم ، درمان دیابت

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

3 × سه =